Bydło

Istnieje czasami możliwość zakupu po korzystnych cenach mleka chudego. Przejście z mleka pełnego na mleko odtłuszczone powinno następować możliwie wcześnie i być całkowicie zakończone w 4 tygodniu życia cieląt. Do takiego mleka trzeba jednak dodać ?Mieszankę uzupełniającą mleko chude dla cieląt”, gdyż witaminy zostają usunięte z mleka razem z tłuszczem. Dalsze żywienie jest podobne jak cieląt pojonych pójłem przygotowywanym z preparatów mlekozastępczych. Średnie zużycie pasz w okresie odchowu cielęcia wynosi około: 60 litrów mleka pełnego, 530 litrów mleka chudego, ?Mieszanka uzupełniająca mleko chude w odchowie cieląt”, 100 kg mieszanki treściwej dla cieląt i 50 kg dobrego siana. Ilość skarmionej kiszonki zależy od zawartości w niej s.m. Nie ma potrzeby stosowania w odchowie cieląt ?Mieszanki uzupełniającej mleko chude w opasie cieląt”, ponieważ energia znajdująca się w mieszance treściwej jest tańsza, niż w wymienionej poprzednio mieszance przemysłowej, a skład mleka chudego zapewnia dostarczanie młodemu cielęciu wysokowartościowych składników pokarmowych. Mleko chude ulega bardzo szybko zakwaszeniu. Trzeba o tym pamiętać ze względu na zdrowie cieląt . Dodatek natomiast preparatów [czytaj dalej]

Do pojenia cieląt można stosować też zimne mleko konserwowane. Dodatek określonych kwasów powoduje znaczny spadek pH mleka i staje się ono kwaśne. Stosując natomiast sole tych kwasów, można zakonserwować mleko nie dłużej niż na 2 dni.Podano dodawaną ilość kwasów i ich soli oraz zmiany pH podczas pierwszych trzech dni po dodaniu konserwantów (Beck i in. 1978). Pójła przygotowane z preparatów mlekozastępczych zadaje się cielętom do picia na zimno. Optymalna temperatura pójła wynosi 15?20°C. Dodatek kwasu powoduje utrzymanie na stałym poziomie obniżonego pH mleka w ciągu pierwszych trzech dni, natomiast sole kwasów nie konserwują wystarczająco w tym czasie. Występujący w trzecim dniu spadek pH mleka spowodowany jest rozwojem mikroorganizmów produkujących kwasy organiczne. Z podanej charakterystyki wynika, na ile dni przed skarmieniem można takie pójło przygotowywać. Aczkolwiek zakwaszanie mleka stosowane jest z powodzeniem w kilku rejonach RFN, to metoda ta nie jest jeszcze przez wszystkich rolników w pełni zaakcentowana. Nie jest to jednak istotne gdyż to co sprawdza się dobrze w określonych warunkach nie stanowi jeszcze dobra uniwersalnego. Zastosowanie mleka zakwaszonego zostało korzystnie ocenione w odchowie cieląt własnych w [czytaj dalej]

W ten sposób najczęściej odchowuje się cielęta pozyskiwane we własnym gospodarstwie. Po okresie pojenia siarą cielętom zadaje się pójło przygotowane z preparatu mlekozastępczego. Koncentrację preparatu zwiększa się stopniowo do 125 g na 1 litr pójła w ten sposób, ażeby dzienna dawka pod koniec okresu takiego żywienia osiągnęła 8 litrów na cielę. Tę dzienną dawkę utrzymuje się do wieku cieląt 10?12 tygodni, po czym w ciągu kilku dni zaprzestaje się podawania pójła. Ponieważ pójło pokrywa zapotrzebowanie na wodę jedynie przez pewien czas, powinno zapewniać się cielętom świeżą wodę stale już od 5?6 tygodnia życia. Cielętom od 3 tygodnia życia, niezależnie od pójła, podaje się do woli dobre siano i mieszankę treściwą dla cieląt. Dzienną ilość paszy treściwej ogranicza się zwykle do 1,5 kg na cielę, a gdy pasza podstawowa ma niską wartość ? do 2 kg. Kiszonkę z kukurydzy o dużej zawartości ziarn lub dobrą sianokiszonkę można skarmiać od 3 miesiąca życia cieląt. Zużycie pasz podczas 16-tygodniowego okresu odchowu wynosi około: 60?70 kg preparatu mlekozastępczego, 100 kg mieszanki treściwej dla cieląt, a ilość skarmionej kiszonki zależy od zawartości w niej s.m.Pojenie z automatów powoduje [czytaj dalej]

Produkowana na skalę przemysłową granulowana mieszanka treściwa (Mieszanka uzupełniająca dla odchowu cieląt) daje pewność równomiernego zaopatrywania zwierząt w składniki odżywcze i ciała czynne podczas pierwszych 9?10 tygodni życia cieląt. Zawartość białka ogólnego powinna wynosić przynajmniej 18%. W kilka tygodni po zaprzestaniu pojenia, mieszankę pochodzącą z zakupu można zastąpić własną mieszanką treściwą przygotowaną ze śrut. Przykładowa mieszanka składająca się z: 25% owsa, 24% ziarna kukurydzy lub pszenicy, 20% jęczmienia, 28% śruty poekstrakcyjnej sojowej lub lnianej, 3% witaminizowanej mieszanki mineralnej zawiera w 1 kg ok. 170 g białka strawnego i prawie 7,0 MJ NEL 700 j.skr. Pasze mielone z dużym udziałem śrut poekstrakcyjnych są niezbyt chętnie jedzone przez cielęta, przy czym ich skład jest również nieodpowiedni. Nie można paszy treściwej podawać w postaci pójła. W celu zapobieżenia nałogowi wzajemnego obsysania się podczas pojenia mlekiem, cielętom bezpośrednio po napojeniu można włożyć do pyska garść paszy treściwej. Dzięki temu prócz odzwyczajania od nałogu przyucza się je również do pobierania stałej paszy. Zużycie pasz przez cielę w okresie odchowu (2?16 tydzień życia) przy [czytaj dalej]

Po okresie pojenia siarą, mleko pełne byłoby pod względem fizjologicznym pełnowartościową paszą dla cieląt. Jego zastosowanie powinno być jednak mocno ograniczone ze względów gospodarczych. Zamiast mleka pełnego stosuje się więc preparaty mlekozastępcze. Skład preparatów mlekozastępczych odbiega jednak znacznie od mleka krowiego, a w przypadku tzw. pójła chłodnego, udział chudego mleka w proszku jest niewielki lub też całkowicie wykluczony. Preparaty mlekozastępcze należy przechowywać w suchych i chłodnych miejscach, w stanie niezbrylonym i przy odciętym dostępie obcych zapachów. Okres przechowywania jest podany przez producenta i zależy od trwałości witamin. Zgodnie z zaleceniami producenta należy przestrzegać starannego mieszania przyrządzanego pójła oraz czystości i regularnego czasu pojenia cieląt. Wczesne odzwyczajanie cieląt od pójła, stosowane jest często w specjalistycznych gospodarstwach, zajmujących się grupowym odchowem i opasaniem cieląt pochodzących z zakupu. Decyduje tutaj mniejszy nakład pracy, zmniejszone ryzyko niepowodzenia w odchowie oraz mniejsze koszty paszy. Ograniczenie pojenia mlekiem, pobudza cielęta do wczesnego pobierania paszy treściwej i siana, 6 przyśpieszony rozwój żwacza pozwala na [czytaj dalej]

Obecnie prawie powszechnie cielęta niezbyt długo poi się mlekiem i szybko rozpoczyna dokarmianie paszą treściwą oraz jak najlepszym sianem. Nie ma bowiem potrzeby przedłużania okresu pojenia mlekiem ponad 12 tygodni lub też stosowania późniejszego odłączania cieląt od matek. Zwiększający się podczas pojenia mlekiem niedobór składników pokarmowych cielęta wyrównują przez pobieranie paszy treściwej. Stosowanie równocześnie dokarmiania dobrym sianem, wzmaga przy tym rozwój przedżołądków . Poszczególne metody odchowu cieląt różnią się głównie sposobem i długością okresu pojenia mlekiem. Zalecenia żywieniowe podczas odchowu powinny uwzględniać wymagania fizjologiczno-żywieniowe cieląt oraz być możliwie łatwe do stosowania. W odchowie cieląt stosuje się kilka preparatów paszowych, których skład (tabela 45) objęty jest normą podaną w Załączniku 2 Ustawy Paszowej z kwietnia 1981. Jeżeli preparaty są produkowane na podstawie innych receptur, to skład ich powinien być wówczas wyszczególniony na opakowaniu; ?dla preparatu mlekozastępczego” podaje się: zawartość białka ogólnego, lizyny, tłuszczu surowego, włókna, popiołu, Ca, P i mleka w proszku (jeżeli preparat nie zawiera mleka w proszku to powinno to [czytaj dalej]

Żywienie cieląt w okresie odchowu powinno mieć przede wszystkim na celu szybkie uczynienie z nich zwierząt przeżuwających. Przy zapewnionym niezakłóconym i równomiernym wzroście zwierząt, przyśpieszony rozwój żwacza zmniejsza ryzyko zachorowań związanych z techniką żywienia. Wskutek stosunkowo małej pojemności przewodu pokarmowego, podawana pasza powinna zawierać dużo składników pokarmowych i być smakowita.Podczas pierwszego tygodnia życia, niezależnie od przyszłej metody żywienia, jedynym pokarmem cieląt jest siara. Należy tu dodać, że w ciągu kilku dni po wycieleniu mleko nie jest i tak przydatne do przerobu mleczarskiego. Skład siary odpowiada zapotrzebowaniu pokarmowemu nowo urodzonego cielęcia: zawiera ona dużo lekko strawnych składników pokarmowych oraz charakteryzuje się zwiększoną zawartością składników mineralnych, witamin i ciał obronnych. W pierwszym udoju siary zawartość białka wynosi 17?18%, z czego ponad połowę stanowią globuliny, i to głównie gamma-globuliny. Gamma-globuliny mogą być nośnikami ciał odpornościowych (immunologicznych) przeciwko różnym schorzeniom infekcyjnym dróg oddechowych i przewodu pokarmowego. Ilość gamma-globulin w siarze zależy od stopnia uodpornienia organizmu matki. W [czytaj dalej]

Normy żywienia układa się na podstawie określenia zawartości składników pokarmowych w paszy oraz czynników wpływających na jej pobranie. Ustalanie norm jest szczególnie trudne w przypadku pasz objętościowych, charakteryzujących się wyjątkowo dużą zmiennością składu i jakości. W żywieniu zwierząt coraz częściej wykorzystywane są wyniki analiz chemicznych. Zawartość surowych składników pokarmowych nie decyduje jeszcze o wartości paszy. Zwierzę może wykorzystać tylko te składniki pokarmowe (lub energię), które mogą być strawione. Strawność składników pokarmowych oznaczana jest w doświadczeniach. Na podstawie pojedynczych wyników ustala się średnie wartości dla grup pasz, które uogólniane są następnie dla poszczególnych rodzajów pasz według m. in. takich cech, jak: faza rozwoju rośliny, metoda konserwacji itp. System energetycznej oceny pasz powinien być uzasadniony naukowo, ale łatwy do praktycznego zastosowania oraz musi uwzględniać bezpośredni związek energetycznej wartości pasz z energetycznym zapotrzebowaniem bytowym i produkcyjnym (mleko, wzrost, opasanie) przeżuwaczy. Wartość energetyczna pasz, a zatem i potrzeby energetyczne przeżuwaczy, były dotychczas określane w RFN w jednostkach skrobiowych (j. [czytaj dalej]

Białka mięsa i mleka są związkami o najwyższej wartości biologicznej. Organizm zwierzęcy, nie jest w stanie tworzyć znaczących rezerw białkowych, które mogłyby być szybko udostępniane w razie niedoboru białka. Z tego względu wszystkie aminokwasy dostarczane z przewodu pokarmowego (przedżołądki, jelita) muszą ?dopływać” bez przerwy. Korzystna jest tutaj nieustanna synteza białka bakteryjnego w żwaczu, która niezależnie od składu aminokwasowego białka paszy zapewnia stosunkowo ciągłe i równomierne zaopatrzenie pośredniej przemiany materii. Aminokwasy ulegają w procesie pośredniej przemiany materii wielostronnym przekształceniom. Najważniejsze reakcje to transaminacja, tlenowa dezaminacja i dekarboksylacja, przy czym najistotniejsza dla przemian białkowych jest transaminacja. Transaminacja polega na enzymatycznym przenoszeniu grupy aminowej z aminokwasu na określony ketokwas i odwrotnie, co umożliwia wymianę tej grupy między aminokwasami. Reakcja ta może więc zapewnić wyrównaną podaż aminokwasów egzogennych do komórek, w których odbywa się synteza białka. Aminokwasy egzogenne (niezastąpione) muszą być zatem stale dostarczane poprzez układ trawienny. Tlenowa dezaminacja powoduje rozpad aminokwasów na odpowiednie [czytaj dalej]

Przemiany węglowodanów i tłuszczów są w organizmie zwierzęcym ściśle połączone i wzajemnie na siebie oddziałują. Przy nadmiarze węglowodanów zwiększa się ilość powstających kwasów tłuszczowych, które z glicerolofosforanami tworzą zapasowe tłuszcze obojętne wykorzystywane następnie w krótkotrwałych okresach niedoboru kwasów tłuszczowych (rys. 4). Przebieg tych procesów regulują głównie hormony wzrostu. ACTH i adrenalina. W ten sposób znaczne obniżenie stężenia insuliny we krwi, wywołane stanem głodu może zwiększyć uruchamianie i spalanie długołańcuchowych kwasów tłuszczowych.W jak znacznym stopniu tłuszcz zapasowy może być wykorzy stywany przy niedostatecznym zaopatrzeniu energetycznym ? szczególnie w początkowym okresie laktacji i wysokiej wydajności ? wykazują badania respiracyjne przeprowadzone przez Flatta i wsp. Stwierdzono, że krowa o wydajności rocznej powyżej 8000 litrów mleka zużyła do jego syntezy od 26 do 45 tygodnia laktacji ok. 50 kg tłuszczu tkankowego, utrzymując jednocześnie stałą masę ciała. Wykorzystany tłuszcz uzupełniony został wodą. W powstawaniu tłuszczu uczestniczy wyjściowy produkt syntezy kwasów tłuszczowych, aktywowany kwas octowy (acetylokoenzym A). Potrzebna zaś energia [czytaj dalej]